Нібыта бог, сядзеў сярод гасцей
Заўсёды ён у саматканцы шэрай.
Аднак усё натужней і часцей
Крактаў Камель, махаючы сякерай.
Упаў камель – уздрыгнула зямля,
Упаў на дол, як дуб сярод паляны…
У прыцемку мне свеціцца здаля
Матулін дом, Камлём абшаляваны.
